پونه

2012-01-25T21:51:00.001-08:00

2012-01-05T14:20:00.001-08:00

در چشم من مردمکی است
در من مردمی است
که بیش از صاحب عزا
سوگواری می‌کند
.....

وصف

2012-01-04T17:07:00.000-08:00

اين خط‌های موازی يعنی جاده !

اون گردی بالا سر يعنی مهتاب !

اين چهارگوشه دنج يعنی خانه!

اون خط‌های مورب يعنی شيروانی!

اين علامت به‌علاوه پا دراز يعنی کليسا!

اين خط‌خطی‌ها يعنی من ....

دانی اگر آهی کشم دنيا بسوزد.

آغاز فصل سرد

2011-12-25T00:24:00.000-08:00

تمام لحظه‌های سعادت می‌دانستند
که دستهای تو ویران خواهد شد
و من نگاه نکردم !

فروغ

شبیه سکوت

2011-12-04T15:23:00.000-08:00

صدای ضربه های آرام و ریتمیک به در را شنید ولی به روی خودش نیاورد.

ناخن‌های لاک زده پای راستش را کشید پشت پای چپش و به دودی که از سیگار باریک قهوه‌ای‌رنگش بلند می‌شد خیره شد ، دوباره ضرباهنگ کوبه کوچک پشت در را شنید... بلند شد و از چشمی نگاه کرد، خانوم استوارت بود.همسایه روبرویی که همیشه یک‌شنبه‌ها نان می‌آورد و همیشه چهارشنبه صبح‌ها پای سیب و دارچین می‌پخت و می‌آمد و گپی می‌زد و می‌رفت.

در را باز کرد و خانوم استوارت نگاه ملایم و ملیحش را کمی تغییر داد و به سر و وضع دخترک نگاه کرد - ناراحتی؟! چیزی شده ؟ چرا تو خونه سیگار می‌کشی مگه بالکن رو ازت گرفتن؟ - کلمات از لای لبهای صورتی براقش بیرون می‌ریخت و چین‌های حاشیه لب‌هایش باز و بسته می‌شد.

کیفش را برداشت و کمی جمع و جور کرد تا جایی برای نشستن پیرزن باز شود.

میخوای حرف بزنی یا نه ؟ تا کی میخوای به این وضع ادامه بدی ؟ تمومش کن راحت بشی ! از ذهنت هم بیرونش کن بگذار بره برای همیشه بره اینجوری نه تو عذاب میکشی نه اون ! چرا نمیخوای باور کنی که این به نفع هردوتونه ...

پریده بود وسط حرف خانوم استوارت که من متشکرم که شما اینجا هستین ولی واقعا دوست ندارم دربارش صحبت کنم . گفته بود که..." واقعا شما نمی‌ترسید از من ؟"

خانوم استوارت کمی جمع و جور نشسته بود که برای چی باید ازت بترسم؟

-برای اینکه من قاتلم! من یک ضارب ذهنی هستم.

من روزی ده بار به روش‌های مختلف آدم می‌کشم من دیشب لوییس را با دستمال گردن صورتی خالدارم خفه کردم ، یعنی داشت خفه می‌شد ولی ولش کردم بوسیدمش گریه کردیم اونقدر بوسیدمش که نفسش گرفت داشت دست و پا می‌زد ولش کردم و محکم با شیشه ویسکی کوبیدم تو سرش البته ویسکی روی گونه ها و لبهایش ریخت و من همه اش را لیس زدم همهِ همه‌اش را - به هق هق افتاده بود- عین یک گربه که به ظرف شیر پر چرب برسد لیسش زدم. دستهایم را کنار شقیقه‌هایش گذاشته بودم و نگاهش می‌کردم- به شکل هیستریکی می‌لرزید-

شما که نمی‌دانید من یک روز صبح با ماشینم لوییس را زیر گرفتم یعنی ایستادم که از در خروجی آپارتمانش در خیابان گلن وود بیرون بیاید و از تقاطع گلن وود و چهل و سوم رد شود و آنوقت گازش را گرفته بودم و کوبیده بودم به ساق پایش که شلوار سرمه ای داشت که باهم از فروشگاه دیوید در خیابون کاترینا خریده بودیم همان شب برفی که آسمان قرمز بود و بعد رفته بودیم یک قهوه داغ خورده بودیم و وسط مافین های شکلاتیمان را انگشت زده بودیم و روی دماغ همدیگر را شکلاتی کرده بودیم...

یک شب دیروقت تاریک هم یک دعوای ساختگی سر هم کرده بودم و وسط خیابون زده بودمش اول با مشت کوبیده بودم توی دلش و بعد ....

ولو شده بود توی بغل خانوم استوارت که داشت عضلات منقبض شده گردنش را به آرامی ماساژ می‌داد و هق هقش بالا گرفته بود و هوار می‌زد که می‌کشمش یک روز می‌کشمش ! به تمامی می‌لرزید و شکلک‌های نامفهوم برای خودش در آسمان می‌کشید.

سرش را بالا گرفت و دید یک خانوم سفید پوش به بدنه یک سرنگ تقه می‌زند.

در باز بود و خانوم استوارت آرام و متین از در بیرون می‌رفت و نگاه نگرانش را به دختر دوخت.

چهارشنبه برایت پای سیب و دارچین میارم دخترکم .

...

2011-11-20T14:53:00.000-08:00

خط‌ خطی کردن‌های بیهوده!

کاغذهای تمیز که به خطوط کج و راست مزین می‌شوند.

صدایی که می‌‌کوبد با همه قدرتی که دارد می‌رود تا نت به نت روی تناژ صدایش منطبق شود.

که باورت شود خودش است که صبح به صبح برایت می‌خواند :" من از این بی خبری سوی خبر می‌نروم"

خط‌های گرد به هم چسبیده روی کاغذ؛شکل فنر باز شده فنر بسته فنر ایستاده فنر خمیده.

شکل مخروطی کله‌قندی تلخ.

میراث یک عمر چای بی‌شکر به تلخی همه صبح‌های دست و رو نشسته!

2011-11-17T20:15:00.000-08:00

حبس نفس
همه چی سکوت محض
ساکتِ ساکنِ صامت !
از این آروم‌تر نمی‌شه نفس کشید
چشمات رو بستی و من دارم تویِ خوابیده رو نگاه می‎کنم
حبس نفس
با صدای تپش
جور نیست جور نیست ....

قصه همیشه تکرار هجرت و هجرت و هجرت

2011-11-06T18:37:00.000-08:00

غم را چاپ کرده‌اند به تعداد زیاد مثل جریده شده است کثیرالانتشار ...
غم را داده‌اند دست این دست آن دست هر که آمده بوده به تسلی به سوگ !!

غم را قاب گرفته‌اند جایی گوشه دنجی برایش انگور و انار دانه کرده‌اند

بعد از آن غم نرفته‌است تا که جایی در خانه‌ش استراحت کند ....کنار عکس کثیرالانتشارش روی دست و دل مردم مانده‌است

هیچ‌کس راهش را نکشیده برود خانه‌ش ! نفر به نفر غم را برداشته گوشه دلش گذاشته با خودش برده است- نه کمی از آن نه بخشی از آن- بلکه همه بوم قاب گرفته غم را برداشته و گذاشته روی دلش و برده است

جایی هم نبوده که غم را زمین بگذارد بگوید سنگینی می‌کنی روی دلم روی بغضم ! آه شده اشک شده اما نرفته است مهمانی که نیامده که برود این روزها غم برای خودش صاحب‌خانه است

دست آدم را گرفته‌ند برده‌اند به سفر که نبیند نشنود نخواند اما وقتی غم به تو چسبیده است چه فرق دارد؟ شب که می‌شود به خواب! به بیداری !به رویای روشن ذهن! به تخیل !به تصویر! به آلبوم بی‌انتهای درون مغزت که دایم ورق می‌خورد

شکل‌های خندانش

شوخی هایش

شکل طراحی تمام کارت‌های زندگی ما

شوخی که نیست ! شده‌است که سفر بروید و انگشت اشاره دست راستتان را با خود نبرید چون روز قبلش یا هفته قبلش با حرارت داغ سوخته است؟! یا با خودتان پماد سوختگی می‌برید روی انگشت داغ دیده‌ می‌گذارید؟... اما نگاه کن روی تنت همیشه جای زخمهایی هست که پشتش خاطره دردناک و خونینی وجود دارد ! داستان دارند تک تک این زخم‌ها

نپرسید آقا نپرسید که شست دست راستت چرا اینجور؟نپرسید گوشه ابروی شکسته‌ت چرا؟ نپرسید از جای بریدگی! از درد نپرسید

غم را به قاعده روحم قاب گرفته‌ام

روحم سوگوار است

اندیشه‌های دور

2011-10-28T22:10:00.000-07:00

حالا انگار دو تکه‌ام !

رویم به قبله است و دلم به قبیله‌ام به عشیره‌ام به خاندان بزرگم که اسمم را کنیه‌ام را و لقبم را یدک می‌کشد.

سوار اسبی که یا فرتوت شده یا از خستگی تحمل کشیدن بار خاطرات سنگینم را ندارد.

چه کودکانه آنها را مرور می‌کنم و لبخند می‌زنم و انگار همین دیروز بود که دستی به حاشیه پایین عینکی و سراندن آن به بالا دست که مبادا از زیر عینک نگاهش کنی که زیر زیرکی نگاهت فرض شود و دست‌های سفیدت را جلو بیاوری که یعنی خداحافظ و" دیدار ما به نمی‌دانم آن کجای فراموشی و دیدار ما به همان حوالی هر چه باداباد."

حالا انگار دو تکه‌ام که تکه اولم مرا به امید آرام می‌کند.

و تکه دومم سایه می‌شود ،روی تکه اولم خود را جابه جا می‌کند و هر چه می‌کوشد به قالب جسمم در نمی‌آید.

انگار تنم است که به پیله تنهایی نمی‌گنجد.

2011-10-25T15:37:00.000-07:00

یک زنی آن‌جاست
آن‌جا يک زنی ...
يکی مانده به انتهای غروب،
سياه‌پوشِ پايانی‌ترين مَزار
واپسينِ همين رديف‌های مثلِ هم
خاکش خيس
خوابش تازه
ترانه‌هاش خاموش.

هيچ کاری نمی‌کند
تنها دارد بر هوایِ تنهايیِ از پيش‌نوشته‌ی آدمی
مويه می‌کند.

زنی
آن‌جا يک زنی آن‌جاست
طاقتِ شنيدنِ مويه‌هايش در من نيست
نوحه‌ی نی است، غَمِ قُمریِ جوان
و شب که تازه ما
پاسِ اولش بوديم.
بينِ راه با هم برمی‌گرديم
حالا
حرفی، صحبتی، حکايتی ... بگو!
کی گُم شد، کجا، چطور، چرا؟

خاموش است زن
خسته است زن
زن ... يک لحظه زن برمی‌گردد
پايانی‌ترين دامنه را با دست نشانم می‌دهد:
هزاران مزار
هزاران زن
هزاران مگو.

و باز باران است که می‌بارد
خاکش خيس
خوابش تازه
ترانه‌هاش خاموش.

2011-10-20T21:03:00.000-07:00

شکست، افتاد و شکست.

رابطه‌ای که از خیلی پیش نگهش داشته بودم .
او را که هر روز هر سال و هر لحظه بالا و بالاتر گذاشته بودمش به غفلتی به هیجانی به تپشی افتاد و شکست و تکه هایش پاره پاره‌‌ام کرد زخمهایش درد آور بود و مرحم هم به ناز .
میان کج و پیچ آمدن‌ها و رفتن‌ها بودیم که آدم برفی حضور‌ت آب شد قطره شد مذاب شد محو شد.
حالا این پنجره خالی! آدمک خاموش! سوالها بی جواب! و کماکان برف می‌بارد و انگار سالهاست گرد سکوت روی دیوارهای این کوچه پاشیده‌ند.
گرم نشده سرد می‌شوم.....
نبرد نابرابری است بین حرارت من و تن برفی تو!

عمو نبود عمو صداش می‌کردیم

2011-10-12T17:29:00.000-07:00

برای اینکه به یک اداره زنگ بزنم اومدن خونه ما ! هزار بار غذرخواهی که زحمتت شد ! گفتم تا شما چای تازه دم بنوشید من تلفن می‌زنم برایتان
چای رو توی سینی گذاشتم حواسم بود به پیرمرد که دستش می‌لرزد سر خالی بود فنجان‌ها
چند ثانیه تلاش کرد که فنجان را بردارد عرق کرده بودم با همه وجود دلم می‌خواست یک لحظه دستش آرام بگیرد به‌خاطر غرورش!
نشد! گفت فنجانم را برایم روی میز بگذار دخترم ! گفتم چشم... به روی چشم! به دیده منت !
خداحافظی که می‌کردند به صورتش نگاه کردم ریش مرتبی داشت ! ما اونوفت ها به این مدل ریش می‌گفتیم پنت !
کار خودش نمی‌تونست باشه حتما خانومش صبح به صبح آب گرم و ژیلت و کف....
خوشبختی شاید خونه همسایه ما صبح‌ها از کتری آب می‌ریزد!

2011-10-12T14:13:00.001-07:00

از واقعه‌ای ترا خبر خواهم کرد
و آنرا به دو حرف مختصر خواهم کرد
با عشق تو در خاک نهان خواهم شد
با مهر تو سر ز خاک بر خواهم کرد

* ابوسعید ابوالخیر

برای ده تا ماهی قرمز خانه‌م

2011-09-29T12:59:00.000-07:00

نه من به این عددها اعتقادی ندارم
به این تقویم
به این "تاریخچه شخصی"
چه کسی ساعت‌ها را عقب کشید؟
دیروزچندم تقویم خورشیدی بود؟
در کدام شنبه‌ی تاریک و مه‌گرفته صدای باران نیامد؟
امروز سالگرد کدام تصمیم برای ویرانی من است....؟
نگاه کن ! داغ را ببین ! تازه است این زخم کهنه سالیان نیست
نگذاشتمش خوب شود هرروز هر روز تا خودت بیایی بگویی ...
برایم از راز این خط چینهای سفید روی تنم ! از این داغی نرمی که روی گونه میلغزد بگویی....
صدا !
صدا !
صدا.....

به گمانم دريا چشمي براي گريستن نداشت

2011-09-16T22:15:00.000-07:00

آدمیزاد؛ شده است که خودش را درون اندوهی بزرگ دیده باشد
در غمی چنان خفته باشد که توان برخواستن نداشته باشد ! در ماتمی چنان به سوگ نشسته که انگاری به گِل نشسته کشتی بزرگی در کناره به سالیان !
شده است که غمش اندازه کوه سنگین باشد ! شبیه اسب خسته و بی‌نا و نفسی که هنوزش فرسنگ‌هاست تا آبادی بعدی تا چراغی به روشنی ...
شده است که دستهایش رو به آسمان باشد و دیده‌ش بارانی و به قول حافظ از هر کرانه تیر دعا کرده‌م رها شاید در این میانه یکی کارگر شود و نشده باشد نه تیر دعا و نه دست قضا که "باری سرنوشت پر زورتر از من است" ... اما نشده است که آدمیزاد غم جانکاهش را بردارد ببرد برای دلی سفره کند ؛ با همه سوختگی با همه آتش گرفتنش هنوز من ندیده‌م آدمی را که به اولین نفر که رسید بگوید دل جان ای جانِ دل !
شاید این روزها ورای همه غم کبریایی بزرگم به این فکر می‌کنم که جانان من کو؟
من مهربان ندارم ! نامهربان من کو؟

آنچه او ریخت به پیمانه ما نوشیدیم ...

2011-09-05T21:12:00.000-07:00

در جایی قرار گرفته‌اید که به حواستان اطمینانی نداشته باشید؟ به چشمهایتان؟ به آنچه ممکن است به‌شکل خطای دید به آن نگاه کنید؟
به او که بی‌محابا پُر می‌کند جامتان را و در نظر نمی‌گیرد سرریزش را ؟ در تصور و خیالات خود دیده‌اید که دارد سر می‌رود ، شُره می‌کند روی میز روی دامن چین دار سفید تمیزتان ! اما لب‌به‌لب شده و همانجا ایستاده است !
فکر کرده‌اید به اینکه چقدر به همه چیز اعتماد دارید ؟! به کارخانجات سازنده ! به اینکه این شیشه در این لیوان لبالب می‌شود ! نه یک قطره بیش نه یک قطره کم !
اگر آن قوطی اندکی بیشتر پر بود ! اگر این لیوان کمی کمتر جا داشت ....
اگر من خطای دید را جدی می‌گرفتم و تبدیل به واقعیتی می‌شد که نشده که هرگز اتفاق نیافتده با همه جر و بحثی که با ساقی می‌کنی که آقا جان فرض محال ، محال نیست !...

ما از ظرفیت خیلی چیزها خبر داریم !
حتی آدم‌ها....

پ.ن: چونان چاه بی‌پایانی بخوان مرا که پر نمی‌شوم.....

نی غلط اندر دل ما بوده‌ای

2011-08-30T23:34:00.000-07:00

آدم‌ها دقیقا چه وقت و کجا یک‌جا نشینی را آغاز کرده‌اند؟
به جرات می‌توانم بگویم که اساس بدبختی انسان‌ها از همان زمان شروع شده
روزهایی که به خانه‌های مجلل و بزرگ و اشرافی شما می‌آیم برای ساعتی دلم غنج می‌رود آرزو می‌کنم که کاش اندکی از این فضای بزرگ و دل‌انگیز مال من بود اندکی خلوتی و فضای خصوصی متعلق به خودم داشتم ! اما همیشه صدایی درون دلم فریاد می‌زند که تو آماده رفتن هستی ! از چه وقت این‌طور شدم ؟ این‌طور چمدان به دست این‌جور آماده رفتن ! همیشه آماده رفتن و کندن و جا گذاشتن !
آماده بوده‌ام همیشه وسایلم در حد رفع نیاز بود ! به خانه ما که بیایید همه چیز کوچک و محقر است در اندازه‌های متوسط ! برای من سینمای خانگی و مونیتور کامپیوتر هردو یک جور فیلم پخش می‌کنند ! اجاق گاز فر دار با سیستم کانوکشن دقیقا همان کیک اسفنجی را می‌پزد که فر معمولی ! در انتخاب کاشی‌ها وسواس ندارم ! رنگ لباس ! مدل کفش! هیچ چیز برایم حسرت نیست... دوستانم کاملا رندوم و انتخابی وارد حلقه می‌شوند اما امان از آن روز که محرم دل شوند اون وقت به اجبار باید در حرم یار بمانند!
این روزها اما وزنه‌هایی به پایم بسته است از جنس پوست و خونم....
سنگینم ....

قصيده برای انسانِ ماهِ بهمن

2011-08-24T11:30:00.000-07:00

تو نمی‌دانی غریوِ یک عظمت
وقتی که در شکنجه یک شکست نمی‌نالد
چه کوهی‌ست!
تو نمی‌دانی نگاهِ بی‌مژه یک اطمینان
وقتی که در چشم‌های حاکمِ یک هراس خیره می‌شود
چه دریایی است!
.....

(احمد شاملو)

2011-08-22T14:31:00.000-07:00

این همان است که من می‌خواهم.
دردی که به درد من بگوید:"آرام"...

چریکه تارا (بهرام بیضایی)

2011-08-22T14:07:00.000-07:00

عاشق شدن به دی‌ماه
مُردن
به‌وقت
شهریور !

قرار بگیر با دیدن یک فیلم دو نفره

2011-08-16T15:00:00.000-07:00

من همه خباثتم را جمع کرده‌ام کیسه کرده‌ام کیسه‌ش الان شده قد یک درخت گیلاس که بار ندارد بس که خزان زده بس که آب شور به پایش ریخته‌ند ! درخت غصه بر ندارد که...
اما من نشسته‌م همه فکرهایم را روی هم ریخته‌م شده است این آخری ...نه این دیگر رویا نیست ! رویا بود اما پله پله به واقعیت نزدیک شد وقتی بالا پایین رفتن این قایق دلم را آشوب می‌کرد قایقی که هیچ نشانی از من یا تو روی آن نبود اما روی اقیانوسی بود که روزی ما ...
من لحظه به لحظه این قایق را دنبال کرده‌م تا رسیده است دو قدم به بندر مانده تا برسد... تا این رویای آخر محقق شود که باورم شود آرزوهایم یک صفحه خالی نیست از پنجره به بیرون پرت شده معلق در باد پرواز کنان !
کاش این طوفان فرو بنشیند...

نارنجی

2011-08-13T21:50:00.000-07:00

همیشه از جایی اتفاق می‌افتد که انتظارش را نداری.
یک مرتبه به خودت می‌آیی و می‌بینی وسط خاطره‌ای افتادی که تمام روزهای گذشته خواسته‌ای فراموشش کنی.

مرگ بازی

ری‌را ری‌را

2011-08-09T12:58:00.000-07:00

هوای آن دارد تا که بخواند در این شب سیاه
او نیست با خودش
او رفته با صدایش
اما خواندن نمی‌تواند....

با صدای سهیل نفیسی

میان من و این بغض بی‌قرار

2011-08-07T13:13:00.000-07:00

گفت :کفشهایت را دربیاور
پاهایت را بگذار روی شنهای داغ
داغ بود گفتم: می‌سوزاند... گفت :عادت می‌کنی
گفت: داغی کف پاهایت را بزن به سردی آب !
گفتم: سرد است... گفت: عادت می‌کنی...
گفت: قطورترین و بزرگترین درختی را که دیدی درآغوش بگیر
حس کن و از او انرژی دریافت کن ...

روزگاری است که پاهایم را روی نرمی شنهای داغ می‌کشم به سردی دریا خنک می‌کنم و بزرگترین آدمی که درآغوش کشیده‌ام درخت تنومندی بود که حرف نمی‌زد!

ترسم اینه که رو تنت جای نگاهم بمونه

2011-08-03T22:33:00.000-07:00

وقتی آفتاب تابستانی همه جای تنت را نشانه می‌گیرد
فقط برای قسمتهایی که پوشش دارند رحم و مروت می‌ورزد
آنجاست که باید گفت
ای کاش آن که می‌رفت
خاطره‌ش را هم با خود می‌برد
جوری می‌رفت
که ردش روی هیچ انگشتی نماند !

کز دل نشانم می‌رود

2011-07-18T23:39:00.001-07:00

امروز اومدم پشت کارت تولد یکی از دوستانم رو بنویسم
دیدم چقدر دست خطم بد شده
چقدر خودکار دست گرفتن یادم رفته
آیا در میان شما انسانی یافت می‌شود جهت نامه نگاری؟
می‌خواهم نامه بنویسم
به نشانی شما؟
منزل هستید؟!

2011-07-17T00:19:00.000-07:00

امروز چندم چه ماهی است؟
باید دوباره بنویسم درهمان دفترهای سررسید جلد قهوه‌ای
کسی برای دیدن آنها به خانه من نمیآمد که امروز شما برای دیدن این الف و یا و نون که پشت سر هم ردیف می‌شود میآیید.
یادم باشد به آنها که بعد از من دفترم را می‌خوانند سفارش کنم که زیر هیچ جمله از کتابی را خط نکشند !
روی صندلی که نشستند کتابی را باز نکنند برای بغل دستی‌شان شروع کنند به خواندن با صدای آرام و آهسته
یادم باشد که به شما بگویم کتابهای سفارشی‌تان را خواندم تا سر همان سطر معروفش تا همان‌جا که خط کشیده بودید نقطه گذاشته بودید تا کرده بودید ! بعد از آن دیگر نشد نتوانستم ! این روزها کلمات از ذهنم فرار می‌کنند
از کتابخانه دیواری اتاقتان خوب خوبهایش را به وسواس جدا کرده‌اید یادم هست...
خیلی چیزها یادم هست! اما نظم منطقی این یادآورها را از دست می‌دهم شکل همان فرار کلمات از افسار قلم است!
باید دوباره درون دفتر جلد قهوه‌ای سر رسیدم بنویسم.
به نام او
سر رسید دست نوشته‌های خیس

2011-07-14T12:46:00.000-07:00

آیا کسی به شما سپرده است که مواظب من باشید؟
شما چقدر مهربان هستید امروزها؟!
انقدر عین گنجشکان سر صبح شلوغ نکنید
من آفتاب را می‌فهمم ! مثل روز روشن است
مهربانیتان را سپاس من حالم خوب است !

تو خود حجاب خودی

2011-07-12T23:24:00.000-07:00

توی یک باغ بزرگ
در نظر بگیرید یک درختی در معرض آفَت قرار گرفته
مریض شده! یا تنه درخت را درمان میکنن یا میوه‌ها رو با یک پوششی نگه می‌دارن
من ندیدم که برای جلوگیری از آفت خوردن درخت پرتقال ؛ گلابی‌ها رو کیسه کنند.
انگورها رو غوره بچینند ! سیب ها رو کال کال بریزن پایین....

- توروخدا راحت باشین از محرک‌هاتون بگین !

عشق‌بازی کار بازی نیست ای دل سر بباز

2011-06-28T11:34:00.000-07:00

مارا سری است با تو

که گر خلق روزگار

دشمن شوند و سر برود

هم بر آن سریم...

بگذار و بگذر

2011-06-22T12:36:00.000-07:00

من را سالها روی نیمکت دوخته‌اند و برایم از فرسایش حرف زده‌اند
از روند فرسایشی کوه‌ها ! کوه ! بله همین دماوند همین سبلان
فرسوده می‌شوند ! آب باران؛ تغییر دما؛ شرایط زیست محیطی و اکولوژی
من ! کوه که نیستم ...
شرایط جوی درونم بارانی است! آب، یکی از عوامل فرسایش است. شور که باشد، بیشتر ! رفت و آمد ... انقدر روی دلم پا گذاشتین رفتین و برگشتین که همیشه در را نیمه باز می‌گذارم ولی سرما می‌آید یخ می‌زند ! تابستان که بشود ذوب می‌شود ! از این سردی و گرمی ها‌ست که آدم تَرَک می‌خورد....

رهایم کنید می‌خواهم برقصم !

سر هلاک نداری مگرد پیرامون

2011-06-09T09:42:00.000-07:00

هر تبی را تابی است و هر آتشی را خاکستری ولی امان از آن روز که دستت را به هوای سردی ِخاکستری ِغبارها، داخل آتش کنی و تا ته وجودت را بسوزاند. ببینی هنوز داغ است. هنوز داغش به دلت است .انگار کنی این گوشی هدفون را گذاشته‌ای و دارند برایت آلبرکامو می‌خوانند آنچه که به تشییع شده‌اند برای کسی که رفت و باز نیامد و تو فکر کنی آن "غریبه" خود تو هستی و گوش کنی ببینی در انتهای توهم صدایی هست صدای نفس زدن روحی که "سینه‌اش از حباب‌های هوا پر و خالی می‌شود" و ندانی که آن کیست ! آنِ دیگر تو که در آیینه به او لبخند می‌زنی برایش بند کفش‌هایش را سفت می‌کنی، این خود آدمیزادی است که شبیه هیچ‌کس نیست . حتی شبیه آدم ماتم‌زده روزهای خاکستر‌نشینی هم نیست و کسی که می‌آید به تسلیت دلت و دستت را می‌گیرد که خدا بزرگ است ! روزی اگر برای تسلای دلتان در خانه را زدند دستشان را آهسته به احترام بگیرید و رها کنید .

خرداد ِ تیرِ خلاص

2011-06-01T16:46:00.000-07:00

تقصیر چه کسی می‌تواند باشد ؟
کدامین اولین؛ آخر داستان‌ها را خوب نوشته ؟خوب تمام کرده....
که ما اینگونه منتظریم که آخر داستانمان خوب تمام شود ...

پ.ن: تاریخ دارد این روزها تاریخ دارند ....
پ.ن 2 : دیکتاتور تویی ! تو !....

آهن دلی کنم چندی

2011-05-28T10:52:00.000-07:00

باید یکی بیاید تکه‌های این مچاله را باز کند !

چروک‌های دلم را بگذارد زیر سنگینی تنش بلکه باز شود...

با حرارتش اتو کند....

بردارد قشنگ چهار تا کند بگذارد جیب سمت چپ لباس دکمه دارش....

پریشان کن سر زلف سیاهت شانه‌اش با من

2011-05-13T12:14:00.000-07:00

دفتر یادداشت کوچک و کم برگش را گذاشته بود روی میز جایی کنار فنجان هات چاکلت که ازش بخار بلند می‌شد! من هی گریه کرده بودم هی حرف زده بودم ! بلد بود راهش را بلد بود ! نمی‌گفت حالا گریه نکن انقدر! یک چیزی بخور ! نمی‌گفت مثلا فلانی بیجا کرده ! فلان خورده فلان کرده ! بعد حرف می‌زدم گوش می‌کرد ، نگاه می‌کرد ! آمده بودم بروم به آقای کافه‌چی که پیشخوانش با میز ما به اندازه یک دست دراز کردن بود بگویم دستمال لطفا ! چرخیده بودم که پایم خورده بود به زانویش ! فهمیده بودم میزهای کافه‌هایی که ما می‌رویم کوچک است انقدر کوچک که دفتر یادداشتش تا فنجان من راهی ندارد !
دفترش را باز کرده بود برایم از یک بیت شعر اولش شروع کرده بود بعد آدرس بود چند شماره تلفن و بعد " تو دو لیست"جلوی بعضیشان تیک خورده بود یعنی "دان" یعنی انجام شده ! دو تا اسم نوشته بود یکی دختر یکی پسر می‌گفت بچه‌هایم هستند ! شماره مرکز نگهداری از بچه ها را بهم داده بود گفته بود اگر توان مالی داری حمایتشون کن ! باید می‌گفت تا بفهمم غم دنیا عظیم است ! گفته بود برویم ببینیمشان ! نشد ! نباید ! من آدم دیدنشان نیستم ...
حالا دیروز آقای عین امروز آقای آی با کلاه از بچه‌هایشان عکس گذاشته‌اند! بی سرپرست؟ بد سرپرست؟ از قصه غصه‌هایی که دارند سر بسته و نمناک نوشته‌اند !
به نگاه معصومشان به سر زلف مجعدشان هزار شمشاد هزار خم آویخته‌اند انگار ! انتهای موهایشان را به حوادث پیچیده‌اند ! صاف نیستند که گره بخورند که به تنی، تنه‌ای گیر کنند بمانند ! چین و شکن موهایشان به سر انگشتان مهر می‌پیچیند وباز سُر می‌خورند می‌روند روی به سوی سرنوشتنی نامعلوم...
تو اما اگر روزی پویا و زهرا را دیدی به موهایشان نگاه کن ببین تاب دارد فر دارد جعد دارد؟!

انیس آخر همین هفته می‌آید

2011-05-10T21:20:00.000-07:00

یار
هی یار، یار!
اینحا اگر چه گاه
گل به زمستان خسته...خار می‌شود،
اینجا اگر چه روز
گاه چون شب تار می‌شود ،
اما بهار می‌شود،
من دیده‌ام که می‌گویم !

بعضی روزها از شب شروع می‌شوند

2011-05-06T11:12:00.000-07:00

بی‌همگان به سر شود
بی‌تو هم یکجوری سر می‌اندازم
دو رج از زیر می‌بافم
دو رج از رو که نمی‌روم
باز دلمان را دوتا یکی می‌کنیم
ژُتِه ! ژُتِه ! ژُتِه .... Je t'aime
گفته بودمت سر این میل‌ها تیز است؟
دست و دلی که یکی نشود را سوراخ می‌کند؟
حالا هر چه در سبد این کلاف‌ها می‌گردم
پیدایش نمی‌کنم ...
سر صحبت !سر صحبت را گم کرده‌ام
گره به گره
شکافته شکافت ....

آن روز که بزرگ

2011-05-01T22:48:00.000-07:00

ف سوم دبستان دوستم بوده ! کوچه پشتی ما بودند ! اولین کیک تولدی باربی که دیدم کیک نه سالگی او بود ! اولین بار فهمیدم مرگ یکی از والدین چقدر می‌تواند مخرب باشد ! سرش به هیچ شانه‌ای آرام نمی‌شد کودک نه ساله که نه گریه می‌کرد نه حرف می‌زد...
سوم دبستان بودیم رفته بودیم خانه ف درس بخوانیم که عقب نماند که به خودش بیاید که شلوغ کنیم که یادش برود غمش ؛ یک دختر دیگر هم آمده بود , میم!. .
میم ساکت بود به قدری ساکت که فکر می‌کردم این ف غم‌زده از او وضعش بهتر است و پر حرف‌تر است و گاهی لبخندی می‌زند گاهی حرف می‌زند ...
طبق یک قرار نانوشته برای دور هم جمع شدن‌های به قصد درس خواندن اول مشق و درس را تند تند انجام می‌دادیم که وقت بیشتری برای بازی باشد و آیینه دق هم نداشته باشیم.
تمام که شده بود رفته بودیم صندلی گذاشته بودیم آلبالو یخی درآورده بودیم از تو فریزر و صدا نکرده بودیم که خواب قیلوله اهل منزل را نشکنیم نشسته بودیم سر پله و آلبالوها را گذاشته بودیم گوشه لپمان !
معلوم نبود قصه از کجا شروع شد از اینکه ف دلش برای پدرش تنگ شده بود و بغض کرده بود و میم سکوتش را شکسته بود که مواطب باش مادرت کسی را جایگزینش نکند ؟!
چقدرمان بود مگر؟ نه ساله ده ساله هم شد سن ؟ برای این حرف‌ها !
میم دستش را که درد می‌کرد به ما نشان داده بود و آستین لباسش را بالا کشیده بود و یک برجستگی تیره دایره‌ای شکل از جای سوختگی روی بازویش دل مارا ریش کرده بود! جای قاشق بود قاشق داغ روی تن یک بچه یک دختر بچه ! همسر پدرش گفته بود که میم مزاحم زندگی است ! کاری کرده بود که میم هرشب به جای آرزوی شکلات رنگی زیر بالش یا مداد قرمزی که به بزاق دهان رنگی می‌شود نوکش یا از این خط‌‌کش‌های جادویی که تا می‌شد از خدا مرگ بخواهد .
آن‌روز ما به این نتیجه رسیدیم که خدایی نیست ! اگر بود پدر ف را که انقدر دوست داشتنی بود با خودش نمی‌برد جایی بالای ابرها و میم آعوش مادرش را ترک نمی‌کرد و یا حتی به درخواست قلبی میم که همانا مرگ بهتر از این زندگی پاسخ می‌داد!
دوتا دست کوچکش را هم گذاشته بود جلوی دهن ما و سفارش کرده بود که به هیچ‌کس نباید حرف بزنیم چون یک‌بار که به گوش مادرخوانده‌اش رسیده بوده که کارهایش درز پیدا کرده کارش را ساخته بود و تنش را از بالا تا پایین سیاه و کبود کرده بود.
اکیدا توصیه کرده بود که چیزی نگوییم ! بعضی از کبودی‌ها هنوز بر تن کوچکش بود با آن قامت ریز و شکننده....
روز طولانی بود برای ما سه نفر ! ما سه کودک دبستانی که قرار بود آن‌روز بزرگ شویم !
به مدد فیس‌بوک من و ف هم‌دیگر را یافته‌ایم
حالا هی من می‌نویسم او می‌نویسد
کجای دلم بگذارم غمت را ؟
میم عین در هیچ موتور جسنجوگری نیست !
جز در ذهن و خاطره کودکی من و تو ! جستجو نمی‌خواهد عین فیلم اسلوموشن می‌شود آستین بالا زدنت ! بدون پلک حرف زدنت ! حتی اشک نریختنت !
میم عین کجاست؟!
یکی بیاید برای کودکی ما کیک باربی خاطره بیاورد ....
یکی برای میم عین عروسک رقصان بگیرد تا شب او را به جای خدای بی‌رحمش بغل بگیرد!

قاصدک

2011-04-28T17:31:00.000-07:00

اصلا بیایند تقویمی درست کنند برحسب آب و هوا
که به فرض دهم اردی‌بهشت سال هزار و سیصد و نوزده شمسی هوا چگونه بوده است؟ یا بیستم دی ماه هزار و سیصد و چند خورشیدی یک نرم افزاری اسطرلابی چیزی که آدم یادش بیاید یا تصور کند که دوازدهم تیر ماه هزار و سیصد و سی و دو چطور بوده؟
آفتابش درخشان بوده ؟! باران نم‌نم می‌باریده؟! برف بوده تا سر زانو؟!
بروند از آن قدیمی‌ها بپرسند !؟چطور است که برای درخت‌نامه از سجل احوال و پشت قرآن قدیمی وام می‌گیرند بیایند بروند پیش خان‌جون ثواب هم دارد احوالی بپرسند و بگویید خان‌جون وقتی دایی محمد داشت به‌دنیا می‌آمد هوا چطور بود؟ - قول می‌دهم قصه پشت قصه بیاید به اندازه یک دنیا سوژه برای نوشتن-
از عزیزان از عزیز بپرسید و بنویسید روز تولد خودتان حداقل یادتان باشد یادداشت کنید به درد می‌خورد!
یکی باشد عین من که یخ‌بندان بهمن را با خودم آورده باشم که آب در لوله یخ زده باشد و قدمم شده باشد یخ شکن !
یا شمایی که برای مادرتان هلو و شلیل نوبرانه آورده باشند کنار ظرف کاچی !
یا شما که سرِ باز و بسته گذاشتن پنجره بحث شده باشد که نوزاد هوا می‌خورد باد بهار خوب است یا ببند یخ می‌کند سرما می‌خورد!
آن وقت همه عمر زندگیتان با هوایی که تجربه کردید رقم می‌خورد
یا مامور می‌شوید همیشه یخ‌ها را بشکنید !
یا ....

کدوم مریم؟ کدوم علی؟

2011-04-20T12:35:00.000-07:00

اوایل بدین فراوانی نبود

مریم را می‌گویم !یکی دوتا بودند بعدها یکی دیگر هم اضافه شد بچه دنیا آوردند دختر بود دخترشان را نامگذاری کردند مریم و حالا برای اینکه اشتباه نشود می‌گفتند مریم ج یا مریم ر با اسم فامیل صدایشان می‌کردن بعد پسرها بزرگ شدند وقت زن ستاندن شد و اولی رفت یک مریم انتخاب کرد و دومی هم به فاصله نه چندان یک مریم دیگر! حالا توی فامیل اگر صدا می‌زدی" مریم" احتمال اینکه اسم فرد مورد نظر را درست گفته باشی حدود 73.5 درصد شده بود !به اضافه اینکه اسم‌ها از خاص بودن در آمده بود یعنی مریم جون و مریم خانوم تکلیفش معلوم‌ ‌بود کیست

مریم خالی هم که همان دختربچه بود
ولی حالا مریم خانوم‌ها زیاد شده بودند ... این شد که به اسم همسرشان صدا می‌کردن مریمِ صادق مثلا یا مریم حامد بعد این راهکار وقتی به بن‌بست رسید که یکی از این مریم ها از همسرش جدا شد
نمی‌دانستند بگویند مریمِ کی؟! تا هم ‌اکنون هم نامبرده مریمِ هیچ‌کس نشده خانم خودش است و اسم خودش را دارد نه با فامیل پدرش اورا یدک می‌کشند نه با اسم همسرش.....م

حواس چندگانه

2011-04-05T23:50:00.000-07:00

-داد نزن!
-داد نمیزنم!
- داری داد می‌زنی نوشته‌هات دادیِ! نوشته‌هات مهربونی نیست ...چرا باورت نمی‌شود کلمات برای من صدا دارند... صدای نا مفهوم و آرام و گنگ" می‌خواهم تنها باشم" ...برای نوشته‌هایت از دو دست استفاده می‌کنی ؟ صدا دارند وقتی دستت بند است صدا دارد وقتی دستت به بدنه لیوان است و تایپ می‌کنی صدا دارد...وقتی غصه داری و دو نقطه پرانتز باز می‌زنی حالیم میشود که زورکی خندیدی ! که هیچی پشتش نیست فقط دو نقطه پرانتز باز است
دو نقطه دی دو تا دست این ور اونورش ! خدا می‌داند که آدم له میشود وسط همه محبت ...
دو نقطه ستاره میشود کل حرارت برخواسته از دل !
خدایا شکرت! همش همین؟ ۳۲ تا حرف و باقی بقایتان؟؟...

مشق امروز

2011-04-02T12:42:00.001-07:00

هر نفر
برای کاری که می‌کند
دلیلی
دارد....

پ.ن: و قرار نیست من همه دلیل‌های عالم را بدانم

2011-03-31T13:22:00.000-07:00

به او نمرده به فتوای من نماز کنید

2011-03-30T23:33:00.000-07:00

دودوتای بعضی چیزها هرگز چهارتا نمی‌شود
مانده‌ام این روزها که ثبت با سند برابر می‌شود کجا بروم و شکسته‌ها را از روی زمین بردارم ببوسم بگذارم روی دلم بگویم
دردت به جانم دردت می‌دانم....
به حدی با قبیله غریبه‌ام که سند شهروندی بلاد کفر را درآورده‌ام نگاه کرده‌ام و برای چندیم بار در این سال سیاه گفته‌ام خدایا شکر.
روزی رسیده که نگاهم به آینه شرم دارد دستم به شماره‌گرفتن می‌لرزد صدایم به اخبار راه دور بعض می‌شود ...
آخر کاش به من می‌گفتی بعد از سوگ چه به درد این زخم بگذارم ؟ کجای دل سوخته را خنک کنم ؟....دستش را کجا بگیرم؟ سرش را به کدام شانه آرام کنم؟
دردت به جانم ...
آرام بگیر
آرام.

2011-03-24T20:59:00.000-07:00

انقدر منتظر این لحظه ملکوتی نوشتن می‌مانم که همه افکارم یخ می‌زند
دو دقیقه به سکوت !
تحمل ندارم....

شانه‌اش با من...

2011-03-23T09:19:00.000-07:00

ساقیا آمدن عید مبارک بادت

وان مواعید که کردی مرواد از یادت

در شگفتم که در این مدت ایام فراق

برگرفتی ز حریفان دل و دل می‌دادت؟

پ.ن: شعر از حافظ /طرح نقاشی از اردشیر رستمی

فاصله فیزیکی یا فیزیک فاصله؟

2011-03-22T11:52:00.000-07:00

خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند
و دست منبسط نور روی شانه آنهاست !

آبی

2011-03-19T12:21:00.000-07:00

هفت سین‌م

سین

سلام

را

کم

دارد ....

پایاب شکیبایی

2011-03-18T13:14:00.000-07:00

بس که بد می‌گذرد زندگی اهل جهان

مردم از عمر چو سالی گذرد عید کنند

یا دوست یا دوست یا دوست

2011-03-16T13:23:00.000-07:00

حکایت قریبی است در خاص شدن آدم‌های معمولی

حکایت غریبی است در معمولی شدن آدم‌های خاص

پ.ن: در دل ندهم ره پس از این مِهر بتان را/ مُهر لب او بر در این خانه نهادیم

برسان سلام مارا...

2011-03-11T12:17:00.000-08:00

شکوفه گفت:
«بهار که بیاید، من آن اتفاق کوچک سفیدم که روی شاخه میافتم.»
ماهی گفت: « بهار که بیاید، من آن اتفاق کوچک قرمزم که در تنگ میافتم.»
سفره گفت: « من آن اتفاق کچک پر سین ام.»
سیب گفت« من آن اتفاق کوچک شیرینم.»
سبزه گفت...
آیینه گفت...
اسکناس نو گفت...
و باد چیزی نگفت. تنها در کوچه های آخر اسفند راه رفت... راه رفت... راه رفت و زیر لب تکرار کرد... تکرار کرد... تکرار کرد: « بهار که بیاید تو آن اتفاق بزرگ دلم باش که در جهان میافتی!»
و کسی نمیدانست«تو» کیست؟
و آن اتفاق بزرگ چه رنگی است؟!

حسین تولایی

مسافر

2011-03-08T22:28:00.000-08:00

یک و پنج و دو !!!

پنج و دو!!!

دو!!!

راد همینا رو خونده !

پ.ن: راد یک آلبوم دیگه داره اسمش...

اسمش پونه است

دودِ اسفند

2011-03-01T15:50:00.000-08:00

یکی نمانده که گوید به دیگری که مَموی
یکی نمانده که گوید به دیگری که مَنال
(قطران تبریزی)

...

2011-02-24T21:42:00.000-08:00

به شانه‌ام زدی
که تنهایی‌ام را تکانده باشی

به چه دل خوش کرده‌ای؟!
تکاندن برف
از شانه‌ی آدم برفی؟

گروس عبدالملکیان

امروز روز من است :)

2011-02-17T20:12:00.000-08:00

دیدن پست‌چی جدید شگون دارد!
امروز آقای بزرگ و قد بلند سیاه پوست شنل به تن که نامه‌ها را داخل صندوق‌ها می‌گذارد نبود!
یک آقای چشم بادامی مهربانی بود که دردم که نگاهش کردم و در دل گفتم: قاصدک !هان چه خبر آوردی؟ از کجا وزکه خبر آوردی؟!
......
شما یادتان نمی‌آید ! صدای موتور برای شما این‌روزها پر از دلهره و آشوب است ولی صدای موتور سر ظهر برای من پر از رویا بود وقتی سرعتش را کم می‌کرد دم خانه ما می‌ایستاد و صدای سرخوردن یک پاکت از زیر در که نود وهشت ونه دهم درصد به من تعلق داشت ! نامه‌ها یا از اصفهان بود یا از قائم‌شهر یا تک و توکی از آبادان ....
امروز نگاه من به کیف پر از نامه پست‌چی گره خورد....
آرزویم را فوت کردم و فرستادم سمت صندوق‌ها !
.....
این دومین کتابی است که توسط نویسنده آن امضا شده و به دست من رسیده است.

جناب آقای سجادی دیدن دست خط زیبایتان اشک به چشمم آورد! انقدر که مجبور شدم دوبار و سه بار بخوانم تا کلماتتان در جایگاه مخصوص خود بنشینند که معنا بگیرند دست آخر بلند بلند خواندمش.
گاهی مهربانی‌ها وقتی سرازیر می‌شوند که باید ...
وقتی پرهستی خالیت می‌کند و وقتی خالی هستی پر می‌شوی....
نهایت ندارد دل‌خوشی من امروز ....
دست شما را به احترام می‌فشارم .

شش و بش

2011-02-10T14:21:00.000-08:00

شاید شما‌ هم در خانه داشته باشید
از این سبدهای کوچکی که جوراب‌های یک لنگه، دست‌کش‌های تک‌مانده را داخلش ریخته باشید.
آن‌ها که گاهی داخل ماشین لباس‌شویی جا می‌مانند یا روی بند‌ رخت آویزانند و بادی می‌آید و بی‌هوا جفت‌ها را تک می‌کند.
بعضی‌ها هم بی‌فلسفه و بی‌مقدمه فقط گم می‌شوند که نباشند.
هر‌بار که سروقت سبد تکی‌ها می‌آیم فکر می‌کنم که همه‌شان را دور بریزیم امیدی به یافتن لنگه بی‌تشابه این‌ها نیست.اصولا یا جفت است یا هیچ ! این‌جور تک تک لنگه به لنگه از جوراب صورتی نوازدی تا بزرگ‌سال به چه درد می‌خورد؟
آدم یا جفت دارد یا وقتی جفتش را باد برد-یعنی وقتی جفتش انقدر سبک است که باد ببردش- همان بهتر که نباشد!
شما که غریبه نیستند چندین بار موجودی این سبد به صفر رسیده است .
اما این امید است که عامل بازدارنده می‌شود !که روزی شاید پیدا شد! و دوباره سبد تکی‌ها عدد پذیر می‌شود.
چند روز پیش وقتی داشتم لباس‌ها را تا می‌کردم دوباره یک تکی سر و کله‌اش پیدا شد البته زهوارش هم در رفته و جای انگشتش یک سوراخ ریز پیدا کردم نشستم به دوختن ! یکی نبود بگوید تک مانده را چه به رفو؟ دلم برای سفیدی بی اندازه‌اش سوخت با نخ زرد کمی رفو کردم بعد بیرون زدگی یک نخ برایم جرقه‌ای شد هی ته نخ را گره زدم و بیرون قیچی کردم دور تا دور موهای زرد برای جوراب خلق کرده بودم دوتا دکمه سیاه ریز هم روی صورت این جوراب به اضافه یک لبخند نخی پت و پهن قرمز!!
از شدت هیجان اشکم سرازیر بود... می‌دیدمش :)
پشت مبل سنگر گرفتم و صدایشان کردم ! سکوت بود پیدایم نمی‌کردند ! دست جورابی را بالا بردم و با صدای من درآوردی سلام کردم....
تا مدتی با این عروسک جورابی خندیدند ! دست جوراب دار قلقلکشان داد دست جوراب دار وسط ظرف غذا می‌آمد که "نخودفرنگی‌هایش را هم بخور !" دست جورابی از در دستشویی داخل می‌رفت و به مسواک‌ها سلام می‌کرد ! دست جورابی از قول قصه‌گو بازهم دوباره با شوق قصه گفت :)

فکر کردم تکی‌ها اصلا هم به‌درد نخور نیستند!

خسته نباشم

2011-02-01T21:25:00.000-08:00

بدون این‌که قورتشان بدهم مانده بودند بیخ گلویم .

کم کم تعدادشان داشت زیاد می‌شد؛ ازدحام این همه حرف در یک کوچه نه چندان گل و گشادی به اسم راه نای یا گلو یا اسم تخصصی اش هر چه میخواهد باشد ! کار آسانی نبود.

به بی‌شماری همه آدم‌های روزهای کش‌دار حادثه!
انگار سوت زده باشی و همه‌شان را جمع کرده باشی یک گوشه که :"بشینید بشینید می‌خوام یک چیزی بهتان بگویم"... همه هم تنگ هم نشسته باشند و عینکت را جا به‌جا کرده باشی و سینه صاف کنی و فوقش یک سرفه کوتاه و سکوت حاضران و بعدش هیچی ! حتی برایشان گفته باشی که بابا اصلا حرف و بحث خودتان هست که چسبیده اید به این دیواره.. .بکنید! (به فتح کاف) بروید! برای خودتان راهتان را پیدا کنید.
گیرم که بعضی‌هاتان مال اون پایین مایین‌ها باشید و لیچار و بد و بیراه ! خب بروید همون جا که قرار بود بروید... نشسته اید اینجا رو بروی من آیینه دق شدید که چه!؟ گیرم بعضی‌هاتون ناز و نوازش باشید -خب باشید- اینجا برای چه زل زده اید به من! دهنم به هیچ حرفی باز نمی‌شود. بروید گلریزان شوید روی سر محبت زده شان.
بعد ها یکیشان که کمی جسورتر بود پریده بود وسط که خانوم اجازه ! نمی‌دانستم جزو کدام دسته است "لیچاری ها" یا "نوازشی ها" برای همین بین "بنال" و "جان دلم" مردد شدم و به تکان سر اجازه دادم که حرف بزند.
اول که آمد جلوتر نشناختمش این یکی رو از کجا آورده بودم جا داده بودم این وسط ؟...ماشالا چه بزرگ بود راه که می‌رفت یک چیزی درست وسط گلویم بالا و پایین می‌پرید ارتعاشش صدایم را می‌لرزاند به وضوح دستهایش را که بالا و پایین می‌برد حس می‌کردم . انگار خودش بود که راه نای را به کیسه‌های اشکی کانال زده بود .
خانوم اجازه تقصیر خودتونه ! شما ما رو دارین اشتباهی مصرف می‌کنید.
لیبل ها رو نگاه کردم روی در جعبه این خوشگل با ادب نوشته بود "لیچاری ها" !!!

شعرم می‌آید

2011-01-29T00:08:00.000-08:00

پر از نشیب
پر از فراز
پر از هزار حرف گفته و نگفته باز
به شکل آرزوی دور
به شکل حرفهای سوت و کور
به شکل قطره های شور
تو، سهم من از این جهان بی‌کران
بی‌نشان
بی‌توان
بی‌مکان
نیمه‌جان.
امان بده به ساعت سپید صبح
الامان! الامان!
قسم به یاد شمع و شعدانی و خزان
به حرمت نگاه، روی خنده‌ها دوان
بمان بمان.
بمان بمان.

2011-01-26T20:58:00.000-08:00

پیر خرد یک نفس آسوده بود.

خلوت فرموده بود.

کودک دل رفت و دو زانو نشست

مست مست.

گفت: تو را فرصت تعلیم هست؟

گفت: هست.

گفت که ای خسته ترین رهنورد

سوخته و ساخته ی گرم وسرد

بر رخت از گردش ایام گرد.

چیست برازنده ی بالای مرد؟

گفت : درد

گفت: چه بود این همه دانندگی؟

راست ترین راستی زندگی؟

پیر که اسرار خرد خوانده بود

سخت در اندیشه فرو مانده بود.

ناگه از شاخه ای افتاد برگ

گفت:مرگ

(شعر از هاشم جاوید)

همه دانند که در صحبت گل، خاری هست

2011-01-22T14:07:00.000-08:00

J'aime deux choses

toi et la rose

la rose pour un jour

et toi pour toujours

شب است و ماه می رقصد

2011-01-22T12:38:00.000-08:00

یادت هست

یادم هست

یادشان نیست...

* گئجه دیر ....

چنین نبوده و چنین نیز نخواهد بود*

2011-01-20T11:35:00.000-08:00

ما دردی نداریم که دشمن داشته باشیم
ما اندوهی داریم که دوست می‌خواهیم
راز ما آن‌قدر کوچک است که
می‌تواند ابری باشد در آسمان...

تا می شود انگور ما...

2011-01-18T23:17:00.000-08:00

نگاهت بیخودی روی شکلات ها می‌چرخد اسم ها را مرور می‌کنی:
"هٍی زٍل نات"...
طعم خوش خندیدن ها !مثل علامت سوال بزرگی از ندانسته ها که نمی‌دانی زیر دندانت فندق است یا شکلات یا فندق شکلاتی یا شکلات فندقی ... شبیه فرش ایرانی معجونی از خنده و اشک در حین جویدن دانه های فندق روی خناکای صندلی چرمی ، سمت راست.
"وال نات"...
طعمی که دوستش نداری! شکلات ها به گردوها چسبیده اند ، نمیشود جدایشان کرد . تلفیق شده اند ،ریشه داده اند ، یک بار دیگر نگاهش می‌کنی گاز می‌زنی خوشمزه است اما اخمو ، عین دخترک گم شده ، مثل مینای شهر خاموش ، سمت چپ.
"میلک"...
شُره میکند ...آب میشود... ساعت ها هم نشینی کنار فنجان داغ، بهره اش همین آب شدن، همین شُره کردن، همین راه گرفتن... کم نیست!! روان شدنش را می‌گویم. سفت و سخت را به حرارت نرم کردن به مهری آرام کردن...کم نیست! چپ و راست محیط و محاط.
"دارک" ...
دارک دارک دارک دارک مثل طعم رفتن.بی سمت و سو

صبح ساقی

2011-01-13T21:42:00.000-08:00

دستشو دراز کرد و شانه کوچک سفید را به من داد تا بگیرم ،حرف عزیزجون تو سرم چرخید:"تو خواب از آدم مُرده چیز نگیری" ولی اون که نمرده بود اینجا بود جلو روی خودم مثل همیشه تمیز و مرتب و خوش‌قواره . شانه را لای موهایم جابه‌جا کردم تصویرم را دیدم که روی روانی آب موج می خورد.

حرف نمی‌زد ولی من می‌شنیدم اشاره کرد و راه افتادم تا پل چوبی کوتاه و کوچک روی رودخانه ....عزیزجون گفته بود:" بعضی‌هاشون سُم دارند اونا جن هستند دیدی فوری بسم الله بگو " سُم نداشت جوراب هم نداشت . صندلهایم رو در آوردم و از پی اون روان شدم. انگشت اشاره اش را روی بینی گذاشت و اشاره کرد هیس!! یعنی هیچی نگو . پاورچین از روی پل گذشتیم آنطرف تر روی یک گل ؛پروانه‌‌ای خوابیده بود و من چشم‌های بسته پروانه را دیدم.

اگر از مرده در خواب شانه عاجی بگیرم زود می‌میرم ولی به مردنش می‌ارزد همین یک بار دیدن چشم های پروانه همین با تو بودنش حتی .

گفتم: می‌دانی چقدر آدم دلتنگت هستند ؟چقدر آدم دلشان می‌خواست جای من بودند؟

بغلم می‌کند .آدمیزاد چه فکرها که به سرش نمی‌زند!

عزیز جون اگر بداند دست به کار خیرات می‌شود.

نرمه بین انگشت سبابه و شستش را گاز می‌گیرد که خدا به دور! از مرده چیز گرفته‌ای بغلت کرده باغ گل رفته‌ای . حتمن اسپندان ذغالی را آتش می‌کند . زیر لب ذکر می‌گوید و سرش را بالا می‌کند و به اطراف و اکناف فوت می‌کند فوتش را از روی سر شانه راستم که رد می‌کند می‌گوید این فکستنی‌های روی چراغ گاز اثر ندارد باید دانه‌های اسپند روی سرخی ذغال بترکد. بلکه دردانه عزیز جون از تبعات خواب مرده برهد.

پناه...

پناه ...

یعنی بیدار می‌شوم؟!

جامه مدر نعره مزن هیچ مگو!

2011-01-11T10:05:00.000-08:00

باید آمد داشته باشد.
یعنی بعضی چیزها هستند که آمد دارند
هیچ رقمی هم نمیروند یعنی وقتی میآیند همینجوری با آمدشان می مانند.
بعد همه چیز رو به راه میشود .
آدم از شدنِ این آمد ها می ترسد گاهی

یک شب ماه می‌آد

2011-01-09T22:27:00.000-08:00

تصعید می‎‏شوم و بخار حاصل از اندیشه‏هایم روی این شیشه سرمازده تبدیل به کریستالهای یخ می‏شود؛ ها می‎کنم و با انگشت شکل برجسته شکم یک زن را روی بخارها تصویر می‌کنم ؛ زنی با موهای آشفته و فرفری
اتوبوس پشت چراغ قرمز می‌‎ایستد و صدای کلپ کلپ برف پاک‎کن- مثل خط کش بلندی در آستانه فرود آمدن بر دستان معصومی- قطرات باران را از گوشه سمت چپ شیشه به صفحه افقی می‌کوبد و دوباره بر می‌خیزد.
مرواریدهای غلتان کنار صورتم را با انگشت پاک می‌کنم. زن کنار دستی دستمالی به من تعارف می‌کند لبخند کجی تحویلش می‌‎دهم و بی‌‎درنگ دستمال را قبول می‌‎کنم آن‌را بین انگشت وسطی و سبابه لوله می‌کنم و زیر حاشیه پلک پایین می‌کشم . لکه‌های سیاه روی تمیزی دستمال حریر می‌نشیند.
حریر سفید را بالا می‌زنم و طره موهای حلقه شده کنار گوشم را پس می‌زنم عرض آرایشگاه را بیش از بیست بار طی کرده‌ام آرایشگر لبخند می‌زند که حتما تو ترافیک گیر کرده!
احساس می‌کنم مدل موهای احمقانه‌اش بسیار برازنده رفتارش است.
دستمال سفیدی از داخل جعبه مکعبی بیرون می‌کشد و اصرار می‌کند برای حفظ بزک این مترسک شبانه گریه نکنم.
رد شوری روی انبوه پودرها به پایین می‌لغزد.
شیشه بخار گرفته به حرارت آه گرم می‌شود
دو قطره از شکلک زن شکم گنده مو آشفته روی شیشه اتوبوس سر می‌خورد.

ای دل سر بباز

2010-12-27T21:15:00.000-08:00

شازده!
به خاطر تو، مجبورم سطور را پاره کنم
کلمات را هجی و نمایش را از سر نو پاکنویس کنم
شازده
به خاطر تو،
مجبورم نگاهت را خاکستری کنم
نقابت را سفت و صدایت را کلفت
یعنی
بانوی شرقی پیوسته ابرو
تورا از بین جمعیت نخواهد شناخت؟!

....

2010-12-25T12:05:00.000-08:00

دیگر سفارشی نیست

تنها جان تو و جان پرندگان پربسته ای که دی ماه به ایوان خانه می آیند..!

خداحافظ
(سید علی صالحی)

یلدای ما

2010-12-22T18:22:00.001-08:00

فال حافظ امسالم هم مثل پارسال اومد...
به مژگان سيه كردي هزاران رخنه در دينم
بيا كز چشم بيمارت هزاران درد برچينم
الا اي همنشين دل كه يارانت برفت از ياد
مرا روزي مباد آن دم كه بي ياد تو بنشينم
جهان پير است و بي بنياد از اين فرهاد كش فرياد
كه كرد افسون و نيرنگش ملول از جان شيرينم
جهان فاني و باقي فداي شاهد و ساقي
كه سلطاني عالم را طفيل عشق مي بينم

بی‌حد و اندازه شوم

2010-12-20T14:39:00.000-08:00

این «گذشته» است که شب می‌خزد زیر شمدت. پشت می‌کنی می‌بینی رو به روی توست. سر در بالش فرو می‌کنی می‌بینی در میان بالش توست. مثل سایه است و از آن بدتر. سایه، نور که نباشد، دیگر نیست. اما «گذشته» در خموشی و ظلمت با توست. و من که نمی‌توانم نبودن خودم را رقم بزنم، و من که چهار میخ اقتدار سوزان گذشته‌ام حق ندارم برای ماتیلد دل بسوزانم.

* همنوایی شبانه ارکستر چوب‌ها (رضا قاسمی)

گل‌پونه‌ها

2010-12-19T12:27:00.000-08:00

گل‌پونه‌ها نامهربانی آتشم زد

گل‌پونه‌ها بی‌همزبانی آتشم زد

آتشم

زد...

2010-12-17T12:25:00.000-08:00

بد روزگاریه
وقتی چپ و راست یک حرف می‌زنند!
اونم در جایی که تنها واقعیت، صفحه تسلیت روزنامه‌ها‌س...
نه! کسی دوست واقعیت نیست
همه دوستدار اون توافق عمومی اعلام نشده‌ای هستند که برای مدتی رسما واقعیت نامیده می‌شه!

افرا (بهرام بیضایی)

گفتا تو فرهادی مگر؟

2010-12-13T21:21:00.000-08:00

آه که این مردان چون کودکانند؛
بازیچه‌ای را که تن به بازی ندهد می‌شکنند!
خسرو، همان شب رفت به سرزمین روم
با سپاه روم ،بهرام چوبینه را شکست داد
با مریم، دختر پادشاه روم ازدواج کرد
به مدائن برگشت
به تخت نشست
و
شیرین
تنها که بود
تنها‌تر شد !!

* شیرین (عباس کیارستمی)

نهان‌خانه دل

2010-12-10T13:10:00.000-08:00

باید انگار میدانستم همین روزها مینویسم.
کوه هم که باشی آنقدر عظیم است که خردت می‌کند... تکه تکه قله‌ات را گاز می‌زند عین شیرینی گردویی ...عین نبات حل میشوی و نه انگار که اصلا روزی بودی ...روی این سریر بی تاج و بی نشان از بانویی فقط نامش را یدک می‌کشیدی و بس.
شازده ! رفتن و دیدار ما نه به این سال و سی سال که وعده ما به همان نیمکت خالی ؛همان درختهای بلند؛ همان سنگ بزرگ ؛همان عصای دست‌عاج و همان حرفهای دلتنگی.... من که آوازه‌ام به فراموشی !...که یادم نیست سحر و نماز و دعای خلوت و ذکر و یارب زدن و غوطه خوردن و خالص شدن و خلسه رفتن... من که یادم نیست!
ما که صورتمان بی وضو خیس است و تسبیحمان همان ذکر نامت چه با نقطه چه بی نقطه.

آن خط سوم

2010-12-01T13:19:00.000-08:00

وقتی فریاد زدم :رفت !!! تمام کرد...
وقتی صدایم ته گلویم را خراشید و دستهای بی‌قرارم جایی میان زمین و آسمان را چنگ زد
وقتی روی زانوهایم زدم و درد را پیچیده در بستر تنم حس کردم!
وقتی سر انگشتانم توان پاک کردن اشک‌هایم را نداشت و یخ‌زدگی و لرزشش را به دستهای محکم همراه آرام می‌کرد !
دانستم که دیگر نیست! به تمامی رفته است جایی به انتظار روزی که دوباره دیداری....
جایی سرش به آرامی روی سینه‌اش شل شد ؛ من بودم و ماه قرص تمام و حوض خانه و ایوان خنک و لب پله‌ای نشسته به شیون.....
یکی از زندگی‌های من در کمال آرامش -در میان سالی -با همان کیفیت دوست داشتنی خاطره انگیز ذهنی جایی به پایان رسید که می‌توانست آغاز بی‌طوفان این آبی آرامش باشد.
می‌گفت باید جایش خالی شود!
پیشانی نوشت هایم
دل ‌نوشت هایم
دست‌نوشت هایم
ذره‌هایم...

نوشتن در تاریکی

2010-11-23T16:43:00.000-08:00

نوشتن در تاریکی کار متفاوتی بود خوب و بد زیاد داشت
خوبش این که خوب بود حرف داشت ! موقع داشت ! فروشش هم به همین دلیل بود
به قول آنوری ها
right time right person right place
زمانش که موقع داشت بعد از اینکه همه میدانستند بازجویی چیست؟ درد کدام است ! مکان داستان هم از همین دورهمی های خوب که کجا برویم؟ شمال برویم؟ لنگرود؟ طلوع را ببینیم؟ ساعت چند برویم ؟! و خب در نهایت برای خیلی ها مهدی پاکدل دیدنی بود. اگر می‌شد دیدش!

نوشتن در تاریکی را ندیدم
سعی کردم ببینم اما نشد!
ای تئاتری های نازنین بیاید یکیتان به من بگوید هدف کارگردان از اینکه اینهمه بازی روی زمین دراز کش /نشسته/نیم خیز به بازیگران دستور دهد چه بوده است؟! آنهم در چارسو که ردیف دومی ها هم باید گردن کشان نمایش ببینند.
حرف زیاد دارد این نمایش... دیده‌اید حرفهایتان را بنویسید !
از دیالوگ های نمایش (نقل به مضمون)
هر آدمی شکل یکی از لحظه هایی را می‌گیره که در اون لحظه برات حادث شده.

زنگ انشا

2010-11-07T03:25:00.000-08:00

جمله‌ها که امان نمی‌دهند
شب و روز هم حالیشان نیست !
درست وقتی دست‌هایت کفی است سرازیر می‌شوند، یا مثلا رفته‌ای که دیگر ببندی این دیدگان خسته را هجوم می‌آورند ...
آدم یاد اشعار حماسی می‌افتد که قال و قافیه دارند ولی نه جایی برای نوشتن هست و نه زمانی برای بیداری
آنوقت باید هی پا به پا کنی و به خاطرت بسپاری! ولی وقت نوشتن آنی نمی‌شود که باید....
جمله‌ها که می‌آیند باید سکوت باشد وگرنه هر چه رشته ام پنبه می‌شود هر چه نوشته‌ام بر باد می‌رود.
سکوت هم که با ما قهر است!
مداد رنگی ها اسباب بازیها همه با صدای مادر کار می‌کنند!
راستی می‌دانستید من اخبار بلد نیستم بخوانم یک مخبر در خانه داریم که اخبار را بلند بلند می‌خواند!!
روزگاران نوشتن من محدود است به ساعاتی که دردم می‌آید وقتی دلم فشرده می‌شود می‌نویسم؛ انگار کنید که کاغذهای مچاله شده داخل سطل آشغال را باز کنند از لای چروک‌هایش دلم را بازخوانی کنند؛ برای همین است که گاهی خوانا نیستم.
راستی بگویمتان فکر کرده بودم که وقتی بادمجان سرخ می‌کنم یا کتلت ها را پشت و رو می‌کنم بهترین جمله‌هارا میسازم برای همین رفته بودم یک عدد صدا ضبط کن یبا همان وَیس رکوردر جیبی خریده بودم !
اما از خدا که پنهان نیست از شما چه پنهان دیدم کار من نیست بلند بلند فکر کردن...
حالا شما بخوانید مرا
چه فرق دارد که درازکشیده باشم یا نشسته کت دامن پوشیده باشم موقع نوشتن یا با لباس خواب باشم!

دعوتی ها برای بازی چگونه می‌نویسید هم :
مهتاب(آیینه و مهتاب)
آقای ماه (پرتو مهتاب)
ترنج (نارنج و ترنج )
نوشین (سوزمانی)
بهمن(طنین ذهن من)

بار دیگر شهر نفرت

2010-11-01T22:23:00.000-07:00

این شهر مرد ندارد
مردان این شهر مردانگی‌شان را فروخته‌اند و به‌جایش هیچ نخریده‌اند
مردان این شهر از همه‌جا آمده‌اند ، فقط آمده‌اند که بفروشند ریش‌هایشان را ! صدای متین و موقرشان را! همه خوبی‌هایشان را..
مردان این شهر در باران نمی‌آیند !
مردان این شهر اسب دارند ولی با اسب نمی‌آیند....

مردان این شهر تهرانی‌اند!

....

2010-10-31T22:56:00.000-07:00

من از این بی‌خبری

سوی خبر

می‌نروم !

آب در یک‌قدمی است

2010-10-20T12:03:00.000-07:00

*پ.ن6

چهارراه خلوتی است شاید خلوتی زیادش دلیل بی‌احتیاطی می‌شود!
من اینجا پس از برخورد با یک خودرو سواری به مرحله دیگری از زندگی می‌روم !
کسی از آن سوی خیابان صدایم می‌زند "نغمه" و من بدون آنکه شک کنم که نغمه اسم من نیست سر برمی‌گردانم و صدای بوق ممتد و کشیده شدن چیزی روی آسفالت خیابان و تجربه پرواز.
اسم من نغمه نیست کیانا هم نیست ولی این دو اسم بیشترین اسامی است که من را به اشتباه صدا زده‌اند !
چیزی که به خاطر می‌آورم صدای وز وز خفه‌ای است که به مراتب واضح می‌شود ! درون دالانی به سرعت از پایین به بالا و خلاف جاذبه در حرکتم دالان به سمت بالا نور میگیرد روشن و روشن تر می‌شود شکل دایره دایره های چراغ‌های اتاق جراحی است.
من صداها را می‌فهمم وز وز جمعیت زنبوران ، چیزی نیست جز صدای صحبت چند زن و مرد و صدای بیب بیب دستگاه ها !
ساعت دو و سی و پنج دقیقه است ولی معلوم نیست شب است یا روز.
هیچ کدام از اینهایی که هرروز می‌آیند را نمی‌شناسم؛ آقایی برایم گل می‌آورد هرروز یک شاخه! صورتش کمی ته ریش دارد , گویی یک بار یک جا - شاید هم همین‌جا - برایش لبخند زده‌ام -شاید هم فکر می‌کند که لبخند زده‌ام- این است که هر روز می‌گوید تو مرا می‌شناسی تو به من لبخند زدی!! نمی‌شناسمش.
روز چندم است که آن زن با شانه می‌آید و موهایم را دوتایی می‌بافد ! آن زن روسری کوچکی دارد که زیر گلو گره می‌زند.
شب و روز پر است از آدم‌های جدید مثل همه روزهای زندگیم مثل همه دفترچه تلفن‌هایم پر از اسم پر از نشانی
اینجا یک پنجره دارد که به ساعت مشق می‌گوید ! اگر سه و بیست و هفت دقیقهِ تاریکی باشد یعنی شب است.
دارم ساعت‌ها را می‌فهمم یکی درست راس ساعت یک بعد از نیمه شب برایم سعدی می‌خواند
چشمانم را می‌بندم و درون دالانی پر از ستاره‌های سفید و آبی و نقره‌ای سُر می‌خورم
دستگاه‌ها به رقص می‌آیند نمودارها بالا و پایین می‌روند و تا سفیدپوش ها برسند آن مرد رفته است!!!

-

صبر زرد

2010-10-07T11:40:00.000-07:00

چرا تمامش نمی‌کنی؟!

برای این تن تب دار آیینه

کم نیست سنگ‌های بلور

تو چرا از حادثه گذشتن از این سایه

و نوشتن روی دیوار این خانه ، می‌ترسی!؟

گفته بودمت آدم‌ها به سه دلیل عاشق می‌شوند:

تنهایی، تنهایی و تنهایی

یادت هست؟ یا گرفتار تن گرم شب‌پره‌های دور چراغی؟

چرا تمامش نمی‌کنی؟

اینجا جای ماندن نیست ! جای رفتن نیست ! هوای دل‌بستن نیست...

عکس

کلاغه به خونه‌اش... می‌رسه مامان می‌رسه

2010-10-03T18:14:00.000-07:00

بر چهره زندگانی من
که برآن
هر شیار
از اندوهی جانکاه حکایتی می کند
آیدا لبخند آمرزشی است.

نُخست
دیرزمانی در او نگریستم
چندان که، چون نظر از وی بازگرفتم
در پیرامون من
همه چیزی
به هیات او درآمده بود *

(*احمد شاملو)

شش ساله شدی

این من بودم که بی‌قرارت کردم

2010-10-02T00:02:00.000-07:00

نفس کشیدن داخل لوله هایی که ته گلویت را می‌سوزاند....
مثل خوردن خربزه شیرین وسط داغی تابستان همان‌طور که گلویت را میزند شهد و شکری که دوستش داری و نداری!
سه نفس عمیق و شل شدن دست ها ! جایی میان این تنفس ها سرم روی شانه‌ام خم می‌شود...

به‌خاطر می‌آورم روی رنگین کمانی سر می‌خورم تند و شیب دار به سمت پایین می‌روم

در این میانه دستهایم را باز میکنم مثل تاب سواری روی بلندترین تاب های پارک و لذت وحشت آن هُری که دلت می‌ریزد

رو به پایین می‌آیم سرم روی شانه آرام گرفته است اطرافمان پر است از ستاره های نقره‌ای و آبی و سفید

از آسمان باران ستاره می‌ریزد از دهانم درد می‌بارد

ماسکم به گوشه ای افتاده است و از شدت درد به هوش آمده‌ام دستهایم دراز می‌شود به طلب آرامش کوتاه از دست رفته ماسک را می‌گیرم و دو سه نفس عمیق عمیق و عمیق‌تر

جایی نمی‌روم درد مرا از دنیای رنگین کمان ستاره های سفید و نقره ای دور کرده است

واحد درد با واحد بی حسی توازن ندارد

دست آخر این واحد بی واحد درد است که پیروز می‌شود

زخمه بر تار دل

2010-09-30T21:17:00.000-07:00

باید بهشت رفته باشید تا بدانید چه میگویم!
باید بهشت دیده باشید از همه جایتان نور ریخته باشد بو آویخته باشد تا بدانید چه میگویم
باید درهای بهشت را لمس کرده باشید به حضور وگرنه که وعده‌های حور و جنت شمه‌ای از داستان بهشت است.
باید خدا گوشه دنج خوشبختی را نشانت داده باشد تا بدانید چه میگویم...
باید در به رویتان بسته باشند تا بگویمتان آن حاشیه حریر گوشه پرده مهمانسرا که از پنجره بیرون مانده است یعنی تکه ای از بهشت...

منبع عکس

سه گانه های سفید

2010-09-28T10:55:00.000-07:00

آمد که گفتی باید کمکت کنم برای چی؟!

نگفتمش بیا کمکم کن پیدا کن مرا بین دیروز و هنوز؛بیا بگردیم زیر سنگ،روی قاب، کنار پرده تور، کنار سفره ،انحنای میز ، لای ورقهای کتابهای بی جلد، روی خاکی سکوهای کنار خیابان های پهن و بزرگ !

نگفتم بیا کمکم کن برای غبار روبی حرم دلم ، نگفتم مهمان داشته است سفید پوش، بی گره، بی غش !خودم جارو کردم آب پاشیدم روی سرش روی دلش روی چشمهایم که دیگر نمیبیند.

تابستان رفت

مهر آمد !

مهرم

یارب بلا بگردان

2010-09-21T10:07:00.000-07:00

تا کِی ؟

هی هی !

به هوای بوسه

گردن می کشی؟

نه هر چشمی نظر دارد، نه هر بحری گهر دارد

2010-09-11T00:07:00.000-07:00

حکایت من است و آن همه ماهی که راه گرفته بودند از حوض خانه مان !
وقتی پارچه را تکان داده بودی از حاشیه حوض خانه تا کردی انداختی روی سرم
ماهی ها قل خوردند چسبیدند به انگشتانت
وقتی مینوشتی ماهی ها تکان تکان میخوردند... ده تا ماهی زنده در حوض خانه مان!
گاهی حرفم نمیآمد ولی میرفتم نگاهشان میکردم... غذایشان میدادم به ظرف شیشه ایشان دست میکشیدم
مسیر انگشتم را دنبال میکردند میامدند لب های غنچه شان را میچسباندند به انگشت من !
ماهی ها یک جور غریبی عاشقند ! دنبال آدم میآیند که گم نشوی ....
خانه را که خالی کردی حوض خانه تهی ماند و ماهی ها دوباره رفتند چسبیدند به پاشویه!
هر چند به خشکی رفتندند اما نمردند ...
امروز که دست کشیدم به لبه حاشیه تا خورده جای دستهایت ؛چیزی زیر انگشتم قل خورد !!
ماهی ها را چه به زنده ماندن در آب شور...
اشکم راه آب هم نیست چه برسد به حوض.

هیچ اگر سایه پذیرد من همان سایه هیچم

2010-09-07T22:12:00.000-07:00

دفترت را باز میکنی جایی کنار معادلات پیچ در پیچ محاسبات سخت و سنگین با خط شکسته نوشته ای :" میتوان چون صفر در تفریق و جمع حاصلی پیوسته یکسان داشت " کنارش هم با خط کتابی نوشته ای ...همچین ! با " ه" دوچشم ! دو تا چشم بزرگ ! چشمان بزرگی که از فرط نگاه کردن به اطراف و نیافتن؛ ریز شده اند ریز و خیسند .
دلت میخواهد یکی باشی وسط آن لیست بلند بالا یکی مثل هیچ کس مثل عبور این همه کوپه از روی ریل خط آهن میخواهی یکی از همین پنجره های باز و بسته باشی.
همین امروز اگر مجال صحبتی پیدا میکنی به خودت نهیب میزنی که آیا من یکی از پنجره های قطار کسی هستم که لوکوموتیورانش محکوم به سکوت و فناست؟!

گاهی میخواهی یکی از گلدان های خانه باشی! آبدارچی اداره حتی ! همکار! همسفر! دوستی که روزی با او خندیده ای به تامل ! یا فروشنده ای که رو میکند و میپرسد سایز بزرگترش را بدهم خدمتتان ؟! دستش را بگیرد رو به روی قفسه بگوید این هم رنگ بندیهایش !!!
گاهی دلت نمیخواهد جدایت کنند بگذارنت سر تاقچه بعد رهایت کنند تا بشکنی . گفته بودی نگذار بشکنندت اگر گذاشتی که شکسته شوی هم نگذار زیر پا له شوی !
ای آقا لطفن پایت را از خرده های من بردار
نه به خاطر من
پای شما زخمی میشود!

شیلاندیز

2010-09-05T18:17:00.000-07:00

از خواب پریده بود و نشسته بود به نوشتن که عرق کرده که یک چیزی شده !
چیزی افتاده چیزی شکسته...
صبح نشده خبر رسیده بود که آنکه نفسش میآمد و نمیآمد دیگر آرام شد.
سیاه بسته بودند سیاه پوش !
لحظه به لحظه نوشته بود .....
کدام خانه؟ کدام باغ؟ کدام بو؟ کدام پشتی ها؟ کدام درد؟ کدام درمان؟ کدام حرف؟
......

قیاس به سعی و دقت

2010-09-04T11:23:00.000-07:00

چیزی نمیگویم؛ سیما هر حلقه ای را که امتحان میکند ؛ آن را جلوی چشم های من از جهات گوناگون نمایش میدهد. خبری از حلقه ساده نیست . اصلا حلقه ساده گیر نمیآید. به نظرم هفت سال پیش همه حلقه های ساده را دختر و پسرهای ساده دستشان کردند و رفتند. پس چرا من اینجا هستم؟ چرا برگشتم؟ نمیدانم!
همه چیز از همینجا شروع شد. در هر حرکت سیما تورا میدیدم؛ مقایسه. نمیدانم چرا تو مثل چیز عزیزی که در گذشته ای دور گم و گور شده است؛ بی نقص و کامل جلوه می کردی. گفته بودی:" از النگو خوشم نمیـآد" گفته بودی :" تحمل شی ء اضافه ای را ندارم." گفته بودی :" ففط یک حلفه ؛ به علامت پیوند و شاید بندگی."

* خاله بازی ؛ بلقیس سلیمانی

خودمون

2010-09-01T15:44:00.000-07:00

من ! من ! من!
انقدر نگو من
یک ذره هم عوض نشدی
هی من!
من دلم میخواد !...

یک بار
فقط یک بار... فکر کردی من چی دلم میخواد ؟
چی دلم میخواست؟
هیچ وقت هیچ کس هیچی ازم نپرسید......

* از دیالوگ های فیلم ماهی ها عاشق میشوند

مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم

2010-08-31T12:34:00.000-07:00

توکلت علی الله...
عادت نداری به ی کشیده شده ! دست خطتت اینجا فرق کرده است
جوهر نقطه ها خشک نشده جلد را بسته ای
از" روزی" و" مباد "و" بنشینم" جوهر ها راه گرفته اند عین شهاب در آسمان که میاید و ناپدید میشوند...
جلد نایلونی را چسب زده ای! چسب ها را با قیچی بریده ای تمیز!
دوست دارم کتاب را بر میداری از کتابخانه ات قرض میدهی تا ابد !
ورق ورق بوی سجاده سفید تمیزم را میدهد بوی نم اشک غبار روزهای روی قرص ماه بدر کامل شاهد آینه دار بی دل

یاهو
من ترک عشق و شاهد و ساغر نمیکنم
صد بار توبه کردم و دیگر نمیکنم
...... سحر روز چندم رمضان /دوازده هشت هشتاد و سه

دیشب به سیل اشک ره خواب میزدم
نقشی به یاد خط تو بر آب میزدم
.....سحر روز نوزده رمضان/ ده هفت هشتاد و شش

دانی که چیست دولت دیدار یار دیدن
در کوی او گدایی بر خسروی گزیدن
....سحر روز بیست و سوم رمضان / چهار مهر هشتاد و هفت

......
.......
.........

غم مخور !
امسال.

2010-08-31T11:56:00.000-07:00

کتاب دعای جلد کرده
ابوحمزه ثمالی...
سحر روز 16 رمضان
آن سالها.....

نشانه

2010-08-22T23:19:00.000-07:00

علامت گذاشته بود از جنس شیشه به اسم مرز به اسم گیت به اسم دیوار
به اسمت قسم خورده بود که روزی که دلش هوایی شود فقط یادش بماند
شکل صندلی های کوتاه دسته دار ردیفی اینور مرز شیشه ای با صندلی های چوبی پارک یا حتی صندلی چرمی سینما و یا صندلی پارچه ای قدیمی فرق داشت.
نمیشد نشست ولی نشست با همه آرزوی که میکرد برای منفجر شدنش برای نابود شدنش !
نشست حتی چرخهایش هم نترکید آرام و صبور نشست شاید یکی! روزی !وقتی! ساعتی! برای انتظار انار دانه میکرده است یا خرما ها را هسته میگرفته لای خرما ها نصفه گردو میتپانده شمع سیاه را روشن میکرده است و گلایل های سفید را پرپر میکرده
صدایش را شنیده بود که میگفت برای من گل بگیر اما گلایل نگیر گلایل مال سر مزاره !!!
نرمه دستانش را دیده بود که لای دندان های سفیدش فشرده میشوند که این حرفا چیه؟
و هیچوقت هیچ گلی نگرفته بود !نرگس ! مریم ! پونه...
شبنم نشسته بود روی گلبرگ هایی که بوی ماندگی میداد !
میخواست بماند شبنمک اما وقتش نبود وقتش ساعت های بی گلی بود بی یاری...
گل که رفت شبنم ماند که کجا بنشیند
آرام آمد نشست در نی نی چشمان و ماندگار شد ابدی
جایش خالی است
به چشمهای کسی زل نزنید !

تا نهایت

2010-08-22T22:10:00.000-07:00

عاشق شدن در دی ماه،
مردن به وقت شهریور!

...

2010-08-14T22:14:00.000-07:00

ماه باشی و
در محاق
یار باشی و
در فراق.....

....

2010-08-10T14:26:00.000-07:00

هجوم تو به قله های باور من
واژه هایم را قربانی کرد
بی حرف و بی کلمه ام
صدایم کنی به اسم کوچک
همه نیرویم را اگر جمع کنم
چیزی بیش از علامت سوال از دهانم نمیریزد

صدایم نکن
در این خرابه
صدایت پژواک نمیشود!

همه چی از یاد آدم میره الا یادش که همیشه یادشه

2010-08-06T23:17:00.000-07:00

به باد
به تقویم
به رویه بالش
به عروسک خندان
به عدد فرد حصیرهای ایوان
به ساعت شماطه دار
به روزهای خالی
سپردم
ولی
وقتی خورشیدک امروز فرق داشت !!
نه باد
نه تقویم
نه رویه بالش
نه عروسک خندان
نه عدد فرد حصیرهای ایوان
نه ساعت شماطه دار
نه روزهای خالی
یادش بود!

پرستو بی وقت کوچ

2010-08-04T21:49:00.000-07:00

و از من رسید میگیری
بابت همه محبت هایی که خرجم کرده ای
و پاکت را به نشانی "کوچه غریبه ها" مهر و موم میکنی
ومن آرام آرام دانه دانه مروارید هارا
نخ میکنم....
وبرای شاه مهره گردنبد نجابتت !
چشم راستم را به سوزن میکشم....
چشم چپم را میبندم
و دعا میکنم
امشب خواب ببینم
از دریا گذشته ام......

زندگی بی تو تاسیانا

2010-08-01T23:01:00.000-07:00

دیر میشوم گیر میکنم در پیام های تسلی ....
سوگ را دیر باور میکنم!
نبودن را هرگز ...هر چه عزیزتر و نزدیک تر دیر باورتر!
تا مدت ها باور نداشتم یاور نیست میدانستم نیست اما باور نمیکردم ...
گوشی را انقدر محکم به دستم فشار میدادم که دستم عرق میکرد !
شماها حتما یادتان هست ...همیشه میپرسم : " همه خوبند؟"
میترسم اسمش را بیاورم و بگویید رفته است سالهاست که رفته است!!!...